ที่ไม่ร้องใช่แปลว่า... "ไม่เจ็บ"

ที่ฉันยังยิ้มไม่ใช่ว่าฉัน..."ไม่เสียใจ"...

ยังพูดยังคุย ยังเป็นเพื่อนได้แต่ขอได้ไหมอย่าบอกให้เป็นเหมือน ๆ เดิม

เพราะว่ารักที่เคยให้เธอ แต่เธอไม่เคยเห็นค่าตอบแทนมาแต่ความเสียใจ

มันหมดแล้วรักที่เคยให้เธอ ที่ให้เธอไปทุกอย่าง แต่เธอขว้างทิ้งไป

มันหมดแล้วรักที่ในหัวใจ ไม่เหลือให้พอเริ่มใหม่

อยู่ไปก็ฝืนใจ ....กลับไปก็ไม่รักเธอเหมือนเดิม

รักเธอมั้ย... ตอบเลย..."ว่ารักมาก"

เหลือรักอยู่มั้ย อยากบอกว่าแทบไม่เหลือเลย

อย่าขอได้มั้ยให้เป็นเหมือนเคย เธอรู้อยู่แล้ว

บอกได้เลยไม่มีทาง เพราะว่ารักที่เคยให้เธอ

แต่เธอไม่เคยเห็นค่า ตอบแทนมาแต่ความเสียใจ

มันหมดแล้วรักที่เคยให้เธอ ที่ให้เธอไปทุกอย่าง

แต่เธอขว้างทิ้งไป มันหมดแล้วรักที่ในหัวใจ

ไม่เหลือให้พอเริ่มใหม่ อยู่ไปก็ฝืนใจกลับไปก็ไม่รักเธอ....เหมือนเดิม

มันหมดแล้วรักที่เคยให้เธอ ที่ให้เธอไปทุกอย่าง แต่เธอขว้างทิ้งไป

มันหมดแล้วรักที่ในหัวใจ อยู่ไปก็ฝืนใจ กลับไปก็ไม่รักเธอเหมือนเดิม

เกิดเป็นพระราชา.....อยากได้ก็ได้อย่างใจ

"อยากมีแต่สุขไม่ทุกข์ใจ.....แต่หาไม่เจอสักที"

ให้โหรช่วยทำนายโหรบอกให้ทำอย่างนี้

ต้องใส่เสื้อของผู้วิเศษที่เขาไม่มีความทุกข์ใดๆ

ทหารของพระราชาออกตามหาแทบพลิกแผ่นดิน

ไม่พบไม่เจอไม่ได้ยินคนที่ไม่มีทุกข์ใจ

เสาะหานับแรมปีผู้วิเศษคนนั้นอยู่ไหน

ไม่ว่าจะหญิงจะชายก็ล้วนแต่มีความทุกข์...ทุกคน

หาเท่าไรหาไม่เจอเสื้อแห่งความสุขนั้นอยู่ไหน

จะค้นจะหาเท่าไหร่ก็ยังไม่พบไม่เจอสักที

หาเท่าไร...หาไม่เจอคนคนนั้นเขาอยู่ที่ใดคนที่ไม่เคยทุกข์ใจ ... ไม่มี

ก่อนตะวันจะลับปลายนาที่หน้ากระท่อมหลังหนึ่ง

แว่วเสียงถ้อยคำพร่ำรำพึง"ขอบคุณชีวิตแสนดี"

เมื่อหิวก็แค่มีกิน.....เมื่อหลับก็นอนฝันดี

"แค่นี้ก็มีความสุข"

วันนี้ไม่มีความทุกข์ใดๆ

ทหารของพระราชาเสาะหามาทั้งแผ่นดิน

เพิ่งพบเพิ่งเจอเพิ่งได้ยินคนที่ไม่มีทุกข์ใจ

เหล่าทหารของพระราชาจึงกระแทกประตูเข้าไป

ได้พบแค่ชายยากไร้ไม่มีแม้เสื้อติดกายสักตัว

หาเท่าไรหาไม่เจอเสื้อแห่งความสุขนั้นอยู่ไหน

จะค้นจะหาเท่าไหร่ก็ยังไม่พบไม่เจอสักที

หาเท่าไรหาไม่เจอความสุขนั้นมันอยู่ที่ใดหรือว่ามันอยู่ที่ใจ ... ตรองให้ดี

edit @ 2006/08/23 15:27:39

ความรักที่มันก่อตัวเกิดขึ้น

เชื่อว่าหลายคน...ที่เคยประสบกับความรัก

คงจะรู้ดีว่า...

มันไม่ได้เริ่มจากร้อย...แต่มันเริ่มจากศูนย์

จากคนที่ไม่เคยรัก

และ

ไม่แม้แต่จะคิดรัก.....

แต่วันนึง

ทุกอย่างมันก็เริ่มเปลี่ยนไป

เพราะอะไร....นะเหรอ

ก็เพราะทุกๆๆ ......อย่างมันเริ่มมาจาก

คำว่า "รู้จักกัน"

แต่เมื่อรู้จักกันแล้วรักจะก่อตัวไม่ได้เลย

หากไม่มีคำว่า..."สนิทสนม"

และต่อมาก่อเกิดเป็นสายใยเส้นบางๆๆ

ที่เรียกว่า

"ความผูกพันธ์"...และเชื่อว่า

ผู้หญิงหากได้ผูกพันธ์กับใครสักคนแล้ว

ความรักที่จะให้ผู้ชายคนนั้น..

ทั้ง ๆ..ที่ก่อนหน้านั้นมันเริ่มจากศูนย์ก็จะเต็มร้อย

หรือ

มันอาจจะเกินร้อยเลยก็ว่าได้

เค้า...ผู้ชายคนนั้นที่ผู้หญิงรักจะได้มันไปอย่างง่าย ๆ

แต่ในทางตรงข้ามผู้ชายก็จะทุ่มเทให้ความรัก

ที่เริ่มจากร้อยและ.... มันจะลดลงทุก ๆ วัน

จนสุดท้ายมันก็จะเหลือเท่ากับศูนย์

ซึ่งก็แปลว่าหมดลง...หมดสิ้น...จบแล้ว

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า "ทำไม"

ใครที่รู้และเข้าใจช่วยบอกที

ให้คนที่โง่งมในความรักคนนี้..."ตัดใจ"....ได้ซะที

*****************************

เกิดอะไรกับเธอถึงเป็นอย่างนี้

จากความรักให้ฉันที่เริ่มจากร้อย

ค่อย ๆ ทำหล่นหายเลือนหายไปตามเวลา

และไม่นานคงสูญสิ้นไป

เคยทุ่มเทความรักให้ฉันหมดใจ

สิ่งที่เธอให้ฉันมากมายก็รู้...

เธอมาทำให้รักของฉันที่....เริ่มจากศูนย์

มันเพิ่มขึ้นทุกวันจนเต็มดวงใจ

"รักเธอเริ่มจากร้อยนับวันนานไปยิ่งน้อยลง"

ฉันต้องทนเจ็บช้ำเฝ้าดูความรักที่สวนทาง

ฉันอยู่อย่าง...."อ้างว้าง" ...."เจ็บปวดใจ"...และ..."เหงาเกินทน"...

"ความรักเธอหมดลง วันที่ฉันรักหมดใจ"

ช่วยบอกหน่อยได้ไหมต้องทำอย่างไร

กับตัวตนที่แท้ของเธอแบบนี้

เมื่อเธอได้หมดแล้ว ....หมดแล้วก็ไม่ไยดี

เธอช่วยบอกวิธีให้ฉันทำใจ

"รักเธอเริ่มจากร้อยนับวันนานไปยิ่งน้อยลง"

ฉันต้องทนเจ็บช้ำเฝ้าดูความรักที่สวนทาง

ฉันอยู่อย่าง...."อ้างว้าง" ...."เจ็บปวดใจ"...และ..."เหงาเกินทน"...

"ความรักเธอหมดลง วันที่ฉันรักหมดใจ"

ใจ...ดวงนี้...จะทน ....ได้เท่าไหร่...

"หัวใจแตกสลาย"

ที่แท้เธอแค่มาทำให้รักเธอ ....เธอก็ทิ้งไป

ฉันอยู่อย่าง...."อ้างว้าง" ...."เจ็บปวดใจ"...และ..."เหงาเกินทน"...

"ความรักเธอหมดลง วันที่ฉันรักหมดใจ"